جالب اينكه روى سخن را به پيامبر ص كرده ، و مطلب را با استفهام شروع مىكند ، تا شوق شنونده را بيدار سازد ، و آماده براى شنيدن اين داستان عبرتانگيز شود . سپس مىافزايد : « در آن هنگام كه پروردگارش او را در سرزمين مقدس طوى صدا زد » ( * ( إِذْ ناداه رَبُّه بِالْوادِ الْمُقَدَّسِ طُوىً ) * ) ( 1 ) . « طوى » ممكن است نام سرزمين مقدسى باشد كه در شام در ميان « مدين » و « مصر » قرار داشت ، و نخستين جرقه وحى در آن بيابان بر قلب موسى وارد شد ، همين تعبير در سوره « طه » نيز آمده است ، در آنجا كه موسى ندايى مىشنود كه مىگويد : إِنِّي أَنَا رَبُّكَ فَاخْلَعْ نَعْلَيْكَ إِنَّكَ بِالْوادِ الْمُقَدَّسِ طُوىً : « من پروردگار توام ، كفشهايت را بيرون آور كه در سرزمين مقدس طوى هستى » ! ( طه - 12 ) . يا معنى وصفى دارد از ماده « طى » به معنى « پيچيدن » گويى آن سرزمين در قداست و بركت پيچيده شده بود ، يا به گفته راغب موسى مىبايست راهى طولانى به پيمايد تا آماده وحى گردد ، ولى خداوند اين راه را براى او درهم پيچيد و او را به هدف نزديك ساخت . سپس به پيامى كه خداوند به موسى در آن سرزمين مقدس داد ، در دو جمله

--> ( 1 ) بسيارى از مفسران « اذ » را « ظرف زمان » براى « حديث » دانسته‌اند ، البته اين در صورتى صحيح است كه « حديث » به معنى خود حادثه باشد نه حكايت حادثه ، اين احتمال نيز وجود دارد كه « اذ » ظرف براى فعل محذوفى است و در تقدير « اذكر اذ ناداه . . . » ( دقت كنيد ) .